Urban Arch no.11

ฉันโลภมากไปไหม ถ้าฉันจะขอให้คนที่ฉันรักทุกคน ไม่ทรมานจากการเจ็บป่วย เหมือนที่ฉันเป็น....

 .

.

.

ป.ล. เรื่องนี้มาอัพเพิ่มหลังจากที่ทิ้งมันไปนานมาก (เรียกว่าอาการ ดองแบบเนียนๆ )

 เล่าเรื่องยัยหัวยุ่ง-6-

ตอน...โรงพยาบาล โรงพยายาม โรงพระยายม

.

.

เมื่อวานนี้ยัยหัววุ้นนอนไม่หลับคะ ฉันก็ไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไร ฉันพยายามบอกเธอหลายครั้งว่าอย่าคิดมากสิ มีอะไรก็ระบายให้ฉันฟังได้ คิดมากไปก็ปวดหัวป่าวๆ ฉันบอกเธอหลายหนยามที่เธอมีอาการเช่นนี้

.

การที่เธอพักผ่อนไม่เพียงพอ นอนน้อย มันทำให้เธออาจจะต้องแวะเวียนไปโรงพยายาบาลอีกครั้ง
แต่ก่อนยัยหัววุ้นที่ฉันรู้จักค่อนข้างแข็งแรง รักการออกกำลังกาย ไม่เคยป่วยจนต้องเข้าโรงบาล
แต่ยัยหัววุ้นในวันนี้กลับตรงกันข้าม เธออยู่ในสภาพที่ค่อนข้างย่ำแย่ อ่อนแอ และขาดกำลังใจ เธอดูเหมือนคนที่ใช้ชีวิตอย่างสิ้นหวัง ฉันไม่อยากเห็นเธออยู่ในสภพอย่างนี้เลย

.

.

22-08-08
ณ โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยที่ยัยหัววุ้นเรียน

เธอถูกนำส่งห้องฉุกเฉินด้วยสภาพตัวซีด เย็นเฉียบ เธอเล่าให้ฉันฟังว่า แม้ว่าเธอจะมองเห็นทุกอย่างไม่ชัดเจนนัก แต่เธอก็จำบรรยากาศในนั้นได้ดี ในนั้นคนค่อนข้างพลุกพล่าน ชายหรือหญิงก็ไม่รู้ หมอหรือคนไข้ก็ไม่แน่ใจ เพราะภาพที่เห็นนั้นช่างเลือนลาง เธอถูกทิ้งให้นอนบนเตียงเหมือนคนไข้เตียงใกล้ๆกัน นาน...เป็นเวลานานมากที่เดียวกับการรอให้หมอมาตรวจ บวกกับอาการปวดท้องอย่างรุนแรงยิ่งทำให้การรอนั้นดูช่างทรมานทั้งกายและใจเสียจริง
.

เคสที่คุณหมอทุกคนแห่ไปดูแลนั้น เห็นพี่ จนท.หอ ที่มากับยัยหัววุ้นบอกว่าเขาอาการหนักมาก เธอก็ได้แต่ภาวนาว่า เอาเถอะคุณหมอ รักษาเขาให้หายจากการทรมานเถอะ อย่าพึ่งมาสนใจเธอเลย เจ็บแค่นี้เธอทนได้ เพราะเธอรับรู้และลิ้มรสความทุกข์ทรมานจากอาการป่วยในตอนนี้เป็นอย่างดี นี่เป็นคำบอกเล่าที่ยัยหัววุ้นบอกกับฉัน

.

เป็นเวลานานมากทีเดียว นานจน พี่จนท. ทนรอไม่ไหว จนต้องพายัยหัววุ้นไปหาคุณหมอที่อยู่ตึกข้างๆ
อากาศข้างนอก แสงแดด และลม ที่มาปะทะตัวยัยหัววุ้นเป็นระลอกๆระหว่างทางนั้นทำให้ยัยหัววุ้นอมยิ้มเล็กน้อย

.

ยัยหัววุ้นบอกว่าเธอต้องรอทำตามขั้นตอนทุกอย่าง ถูกจัดให้เป็นไปตามคิว ระดับความสำคัญของเธอนั้นสงสัยจะอยู่ในระดับต่ำ เธอถูกละเลยจากคุณหมอในตึกฉุกเฉิน เธอเล่าเรื่องที่เธอน้อยใจให้ฉันฟังอย่างอารมณ์ดี

.

คุณหมอสาวคนสวยกำชับยัยหัววุ้นว่า ต่อไปอย่าเครียด กินอาหารให้ตรงเวลา หาเวลาพักผ่อนเยอะๆ ร่างกายจะได้ไม่อ่อนแออย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้ พร้อมจัดยามาให้ยัยหัววุ้นอีกชุดใหญ่ ก่อนออกจากห้องยังกำชับอีกว่า กลับไปถึงหอให้นอนพักเลยนะ ห้ามทำอะไร... "ค่ะ" ยัยหัววุ้นรับคำ

.

แต่ความดื้อที่ยัยหัววุ้นมีนั้นมันมากจน...
 .

ณ ห้อง 408 เวลา 15:00น.

ยัยหัววุ้นกำลังรีบเร่งอาบน้ำแต่งตัว เพื่อที่จะเอางานไปส่งอาจารย์ที่ปรึกษา วิชาทีสิส เธอทำราวกับว่าเธอไม่ได้ป่วย เมื่อกี้เป็นแค่ความฝันที่เธอฝันว่าไปโรงพยาบาล  ใช่แน่ๆฉันคิดว่ายัยหัววุ้นคงคิดว่าเธอฝันไป...

.

ณ ตึกคณะสถาปัตยกรรม
เธอไปพบที่ปรึกษา แต่งานที่เธอทำไปส่งกลับถูกอาจารย์ให้นำกลับมาทำใหม่ พร้อมกับหนังสือหนึ่งเล่ม เธอดีใจมากกับการได้มาซึ่งหนังสือเล่มนี้ เนื่องจากมันเป็นหนังสือของ เควิน ลินท์ ที่เธอสนใจอยู่ในเวลานี้  โหยยย พระเจ้า ~!!!ยัยหัววุ้นถึงกับอุทาน เพราะหลายวันที่ผ่านมา เธอกำลังหมกหมุนอยู่กับการค้นหาหนังสือดังกล่าว

ณ โรงอาหารกลาง
เธอปวดท้องอีกครั้ง เธอจึงระลึกได้ว่าเธอป่วยอยู่ แถมได้ยามาเยอะอีกต่างหาก แต่ยังไม่ได้กินเลย เธอคิดย้อนไปถึงเหตุการณ์ในโรงพยาบาลเมื่อตอนเช้า ความทรมานนั้นเธอช่างเข็ดขยาดมันเสียจริง เธอคิดว่าเธอต้องกินข้าวเสีย

แล้วฉันบอกยัยหัววุ้นว่ากินเสร็จก็ให้รีบไปกินยาแล้วก็นอนซะ แทนที่เธอจะทำอย่างนั้นป่าวเลย เธอบอกว่าเธอหายดีแล้ว ไม่ต้องทานยาหรอกมันไม่อร่อย

.

"นี่ๆๆ ขอร้องล่ะ เธอช่วยอย่าไปบอกคุณหมอสวยได้ไหม " ยัยหัววุ้นขอร้องให้ฉันทำตาม
ฉันหงุดหงิดกับความดื้อดึงของเธอ ฉันเลยคิดว่าถ้ามันไม่เชื่อก็ปล่อยให้มันป่วยอีกครั้ง คราวนี้คงไม่ดื้ออีกแน่

แต่มีสิ่งหนึ่งที่ยัยหัววุ้นบอก(หรือเธอกำลังระเมอกันหว่า^^a)ก่อนทื่เธอจะหลับ...

เธอๆๆ เธอรักฉันหรือป่าว?

ถ้าเธอรักฉัน เธอช่วยรักตัวเองให้มากๆได้มั๊ย ฉันไม่อยากให้เธอต้องทรมานจากอาการเจ็บป่วยอย่างที่ฉันได้รับ วันนี้ฉันได้รู้แล้ว ว่ามันทรมานแค่ไหน เธอช่วยสัญญากับฉันได้ไหมว่า เธอจะดูแลตัวเองดีๆ ข้อร้องล่ะนะ...แล้วเธอก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว....

-จบแล่ว-